معرفی بیماری سندرم کارپال تانل

معرفی بیماری سندرم کارپال تانل

این سندرم کارپال تانل در اصطلاح عامیانه به تنگی کانال مچ و یا تنگی کانال عصبی معروف است . این بیماری در زنان شایعتر است .

هر عاملیکه باعث افزایش فشار و التهاب روی عصب و کاهش حجم کانال شود میتواند باعث شروع کارپال تانل سندرم شود .با بعضی بیماریها مثل دیابت- کم کاری تیرویید -شکستگیهای مچ- حاملگی و … همراهی بیشتری دارد.

علایم ان از گزگز و مور مور شدن تا درد و بی حسی انگشتان  بویژه انگشت شست -سبابه- و انگشت سوم و لاغری عضلات کف دست فرق میکند .شکایات بیمار شبها بدتر میشود و گاه باعث بیداری بیمار میشود.

در موارد شدیدتر  بیمار از افتادن اشیا از دستش شکایت میکند.

تشخیص کلینیکی است ولی برای تایید تشخیص از نوار عصب میتوان کمک گرفت .

درمان در موارد خفیف غیر جراحی  و شامل استفاده از مچ بند اتل دار  و یا تزریق  داخل کانال  میباشد . درمان دارویی خوراکی جایی در درمان کارپال تانل ندارد.

 

در موارد شدید درمان جراحی است که جراحی هم خود به دو شکل جراحی باز و جراحی اندوسکوپیک قابل انجام است نتیحه هر دو روش در نهایت شبیه هم هست .

 

در روش باز برش در کف دست داده میشود ولی در روش اندوسکوپیک برش کوچک ۱-۲ سانتی در قدام مچ داده میشود .

شایان ذکر است  که در اصطلاح عامیانه روش لیزری  به غلط گفته میشود که اصلا روش لیزری وجود ندارد بلکه منظور روش اندوسکوپیک میباشد.

 

مراقبت پس از عمل سندرم کارپال تانل

 

نیاز به بیحرکتی و اتل ندارد . از همان روز عمل بیمار قادر به انجام فعالیتهای شخصی روزمره میباشد . توصیه میشود تا یکماه از انجام کارهای سنگین و بلند کردن اشیا سنگین اجتناب کند. بسته به شدت بیماری ریکاوری  و برطرف شدن علایم گاه تا چند ماه طول میکشد.

گاها این سوال از ما میشود که بعضی افراد عمل کرده اند  ولی هنوز خوب نشده اند پاسخ این است که یا تشخیص اینها از ابتدا اشتباه بوده و یا اینکه شما بیمار را در دوره ریکاوری  و ان چند ماه اول ملاقات کرده اید که هنوز علایم کاملا برطرف نشده است در صورتیکه اگر بیمار راپس از ۴-۵ ماه ملاقات کنید بهبودی رخ داده است.

saportal
در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۳۹۸
ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

error: Content is protected !!